А голова пуста, нет новых строк на листах
Я от души и серда писал, наверно я просто устал
Хожу, брожу по улице с наушниками в ушах
Прослушав лиру, снова я сигарету достал
Врать не буду, я до сих пор ишу тебя взглядом среди прохожих
А при встречи учащается биения сердце, и дрожь по коже
Но уже без боли… больше ты не приходишь ко мне во сне
Больше не стоит твоя фотография, но моем рабочем столе
Я больше ничего не хочу, у меня есть что мне надо
Пачка Винстона, музыка в айпод, и пара друзей из интернет сети
И уже нет рифмы о тебе на листах моих новых тетрадок
Хватит с меня лишь мечтами жить и с болью в груди
məsafə…
qələm əlimdə…
bacarmıram yazmağı… əlim əsir.
qarşımda köhnə şəkillər… zaman nə tez keçir,
görəsən hara tələsir?
qaytaraq zamanı geriyə…
yox, bu deyil mümkün…
o zaman başlayaq hər şeyi yenidən.
ancaq yaraların izləri var dərində…
bəlkə də, yanımda olsan,
hər şey başqa cür olacaqdı…
ayrılıq olsa belə, bu qədər ciddi olmazdı…
bəlkələr, kaşkilər, sıxır artıq məni.
qəlbim yaralardan ağlayır, ancaq yenə də arzulayır səni…
gözönündə yazışma tarixçələri,
nə onları silmək asan deyil, nə də silmək şəkilləri…
çox çətindir… bilmirəm…
burda olsaydın daha asan olardı…
məsafə yedi məni,
okean yumağa başladı sevgimi…
amma hər zaman qəlbimdə qoruyub saxlıyacam səni…
bəlkə də dönəcəksən… bəlkə də… …
ehh… nəsə…
Никто не знает, что происходит с человеком по ту сторону экрана! Вроде бы пишет улыбки, а на самом деле умирает от боли…
Konkretzzzz
konkret alınıb!
“…hardansa gəldi ətrin,
kövrəldim…”
birdən oldu,
gözlər doldu,
nə etdim? sən yox oldun…
həyatım… nəfəsim…
mən sənsiz necə qalım?
kim deyərki hardasan?
kiminləsən?
nəfəsin kimi isidir?
hardansa gəldi ətrin,
kövrəldim…
mən səni elə itirdim…
kim deyərki hardasan?
kiminləsən?
nəfəsin kimi isidir?
hardansa gəldi ətrin,
kövrəldim…
mən səni elə itirdim…
xəzan örtdü ümudlərimi,
ürəy susdu, döyünmədi…
küləyim, ayırma bizi
onun yanına apar məni…
kim deyərki hardasan?
kiminləsən?
nəfəsin kimi isidir?
hardansa gəldi ətrin,
kövrəldim…
mən səni elə itirdim…